Het verhaal van ....

  • Het verhaal van Rianne: Kwetsbare ouderen

    July 10, 2020 2 comments

    De afgelopen periode komt het woord kwetsbare oudere steeds naar voren. Vóór de corona-crisis moesten ouderen juist in hun kracht gezet worden, waren zij druk alle aspecten van hun eigen leven zelf te regelen. “Eigen regie” en “zelfredzaamheid” waren de woorden die belangrijk waren. Door de crisis zitten de ouderen, de kwetsbare mensen, in het hoekje van ‘kwetsbare’ ouderen, en staan hierdoor nu ineens naast de maatschappij. Zij moeten thuisblijven, liever niet op een normale tijd boodschappen doen, en niet in contact komen met anderen. Vrijwilligerswerk is tijdelijk stopgezet, en zo staan de ouderen ineens buiten de maatschappij.

    Hebben wij de ouderen zelf gevraagd hoe zij hier over denken? Is er geluisterd naar ouderen die heel erg vitaal zijn en die graag hierover een eigen keuze willen maken? Nee, dat hebben we niet. En de wereld wordt nog steeds vreemder, want ook nu er veel versoepeld wordt, zijn er nog steeds maatregelen die gelden voor ouderen en kwetsbare mensen.

    De term “kwetsbaar” is niet alleen van toepassing op ouderen, maar ook op andere mensen met een gezondheidsprobleem. Als je onder de bedoelde groep valt, herken jij jezelf hier dan ook in? De 70+’ers behoren ineens tot een risicogroep, en er wordt nu zelfs al gesproken over de 65+’ers. Dit alles heeft volgens mij niets te maken met de vitaliteit van deze mensen, maar dit gaat over het aantal plekken dat beschikbaar is op de Intensive Care-afdelingen. Als je dan 65+ bent, dan mag je eigenlijk zo’n plek niet bezetten, zelfs als je deze nodig mocht hebben. Hoezo, eigen regie?

    Je hebt nu nog veel levenslust, en je vindt het leven nog helemaal top, maar je mag een bed op de IC-afdeling niet bezet houden. Én je moet er goed over nadenken, want je komt er vast minder goed vanaf als je er toch voor kiest. Je betaalt een leven lang zorgpremies, maar als je het nodig hebt, dan kom je er zelf niet voor in aanmerking. En hoe gaan we dan om met jonge mensen met een kwetsbare gezondheid? Komen zij ook niet in aanmerking voor een IC-plek? En wie is de arts of verpleegkundige die dat nieuws mag brengen?

    Ik had op mijn opleiding een docent die maatschappelijk werkster was geweest in het ziekenhuis, op de afdeling voor de nierdialyse. Daar was ook niet voldoende apparatuur en ook daar werden keuzes gemaakt. Wie er wel en wie er niet gebruik mocht maken van de dialyse. Kwam zij vertellen dat je er niet voor in aanmerking kwam, dan wist je dat je niet meer zo lang te leven had. Ik was toen enorm onder de indruk van deze baan met deze vreselijke taak. En nu is dit wéér realiteit in een land waar we het goed hebben en waar bijna alles mogelijk is.

    Kwetsbaar heeft ook iets te maken met van waarde zijn, of ertoe doen.

    Door de maatregelen die nu van kracht zijn, ben je ineens niet meer van waarde. Je doet er niet meer toe, je hoeft niet gered te worden, er is geen IC-bed voor jou. Waar blijft nu de eigen regie?

     

    Wat we wel merken, binnen het project " Samen Ouder Worden" , is dat de groep 70+, de” kwetsbare” ouderen, door alle maatregelen zowel geestelijk als lichamelijk steeds meer aan vitaliteit inleveren. Mensen zijn angstig, eenzaam, raken in een sociaal isolement. Dit is niet bij iedereen zo natuurlijk, maar een groep die zich voor de corona-tijd prima kon redden, zijn de afgelopen drie maanden geconfronteerd met maatregelen waardoor zij niet meer de dingen konden doen die ze normaal wel deden. Voorbeeld: een zeer vitale vrouw van 80+ fietste nog regelmatig voor de coronatijd, sinds de lockdown heeft zij dus al weken niet gefietst, en nu durft zij dit niet meer. Veel ouderen die in een zorginstelling wonen, zijn door de lockdown in een sociaal isolement geraakt, voor sommigen was beeldbellen (Skype ed.) een optie, maar voor veel mensen werkt dit niet, en nu is de vraag voor partners, kinderen, of vrienden of zij nog wel herkend worden.  Velen zijn door dit isolement depressief geworden en sterk afgevallen. Eenzaamheid en ‘huidhonger’ maken mensen ongelukkig, met alle gevolgen van dien. Er waren veel verhitte discussies tussen zorgmedewerkers en familie van bewoners in zorgorganisaties. En alhoewel het allemaal met de beste bedoelingen zo is aangepakt, ideaal was het niet. Het heeft veel verdriet, boosheid en onzekerheid gegeven.

    Mocht er een tweede corona-golf komen, dan hoop ik dat we meer maatwerk kunnen leveren, en dat er geen totale lockdown meer nodig is voor mensen die hierdoor buitenspel gezet worden, daardoor juist achteruitgaan en juist kwetsbaar worden terwijl zij dat voor de coronacrisis niet waren. Hopelijk is er dan meer ruimte voor de eigen keuze en de eigen regie. Je zou er toch burgerlijk ongehoorzaam van worden, als je dit nog een tweede keer moet ondergaan...

    Rianne Burgers is lid van het programmateam van Samen Ouder Worden en ontwikkelt onder andere ondersteunende tools en kennis voor coördinatoren vrijwilligerswerk.

  • Het verhaal van Monique: Toen kwam corona

    May 24, 2020 0 comments

    Vele 70-plussers zijn actief als vrijwilliger, zij maken deel uit van een commissie of bestuur bij een maatschappelijke organisaties of vereniging, helpen bij de voedselbank, school of kerk, zetten zich in als burenhulp, oppas of taalhulp, enzovoort. Vrijwilligerswerk biedt hen zingeving, structuur en bovenal plezier, contacten en energie. In Assen is het niet heel anders, veel vrijwilligerswerk is in handen van vitale ouderen. Als programmamedewerker Samen Ouder Worden ben ik in gesprek met deze betrokken vrijwilligers en hun organisaties. Wat opvalt zijn gedeelde thema’s en zorgen;, ‘wij hebben een tekort aan vrijwilligers’, ‘wij komen veel eenzaamheid tegen’ en ook ‘wat als ik het niet meer kan, wie neemt mijn taken over’. Er blijken genoeg aanknopingspunten om gemeenschappelijke thema’s te verbinden en de onderlinge samenwerking in Assen nog meer op te zoeken. Mijn agenda was zo gevuld, afspraken met de Zonnebloem, Diaconaal Platform, Caritas, Humanitas, St. Present, Sociaal Netwerk Assen, enzovoort.

    Vrijwilligers, mantelzorgers en buren zullen hard nodig zijn, nu, maar ook na corona, immers de vergrijzing neemt de komende jaren enorm toe en het aantal professionele zorgmedewerkers groeit niet mee.

    Toen kwam het coronavirus

    Zoals zoveel meer gingen ineens ook mijn geplande afspraken niet door. Bij elkaar komen was geen optie en lang niet iedereen was gelijk al digitaal vaardig om elkaar digitaal te treffen. Corona had ook tot gevolg dat oudere vrijwilligers geadviseerd werden thuis te blijven. Zo kwamen bijvoorbeeld ook de vrijwilligers van de voedselbank (veelal 70+) thuis te zitten, met alle gevolgen voor de uitgifte van voedselpakketten. Hoe mooi is het dat we in Assen elkaar dan snel weten te vinden. Binnen een week hebben de vrijwilligersorganisaties hun achterban om hulp gevraagd en waren er 45 vrijwilligers beschikbaar om het werk over te nemen, zolang als het nodig is. Ondertussen werd de vrijwilligerscentrale aangewezen en toegerust om vrijwilligers te koppelen aan overige hulpvragen, werd Buddylink geïntroduceerd en vormde Stichting Vier het Leven lokale belteams om ouderen een luisterend oor te bieden en handige en leuke tips te delen.

    Noaberschap

    Een hart voor vrijwillige inzet lijkt in deze bijzondere tijd vanwege corona belangrijker dan ooit. Maar coronatijd maakt ook duidelijk hoe belangrijk een goede buur is. Juist nu iedereen meer op hulp van dichtbij is aangewezen is het prettig als je je buren kent en om hulp durft te vragen of hulp kunt bieden. Waar dat tot nu toe minder goed lukt zijn we begin dit jaar in samenwerking met buurtwerk in gesprek gegaan met alle bewoners van een flat, op zoek naar wat hen behalve een gedeelde galerij nog meer kan verbinden. Een mooi voorbeeld: twee bewoners, ieder erg op zichzelf, de een is weduwnaar en de ander al lang alleen vanwege de langdurige revalidatie van zijn vrouw in een verpleeghuis…, met hen in gesprek vragen zij zich af waarom ze er zelf niet op zijn gekomen om beurtelings te koken en samen te eten!

    We zijn er nog niet

    Ook nu de coronamaatregelen wat versoepeld zijn, biedt dit voor de ouderen nog niet veel extra vrijheden. Veel mensen kunnen hun reguliere werken weer oppakken en zullen dan misschien minder tijd of zin hebben om zich als vrijwilliger in te zetten. En dat terwijl vrijwilligers, mantelzorgers en buren nog net zo hard nodig zullen zijn, nu, maar ook na corona, immers de vergrijzing neemt de komende jaren enorm toe en het aantal professionele zorgmedewerkers groeit niet mee. Het is een uitdaging om met alle samenwerkende partners in Assen te zorgen dat we deze vrijwillige energie van nu weten vast te houden voor de toekomst. Mooie voorbeelden uit deze weken laten zien; vrijwillige inzet heeft zin én geeft zin.

    Monique Bodegom is programmamedewerker voor Samen Ouder Worden in Assen

  • Het verhaal van Julia: Alleen-samen

    April 09, 2020 0 comments

    Binnen Samen Ouder Worden gaat het over vrijwillige inzet, voor en door ouderen, oog voor kwetsbare mensen, eenzaamheid. Het afgelopen jaar zijn we als programmamedewerkers druk geweest met deze onderwerpen op de lokale agenda’s te zetten in onze gemeentes. In de ene gemeente ging dit als vanzelfsprekend, in andere gemeentes moest het groeien.

    En toen, in maart 2020, nam het coronavirus het leven in haar ban. Vanuit de overheid werden diverse beschermende maatregelen genomen, waardoor iedereen, maar met klem oudere en kwetsbare mensen zo veel mogelijk binnen moeten blijven. Opeens voelt iedereen de beklemmende werking van ‘social distance’.

    Sociale verbanden sterker dan ooit

    Maar misschien zijn, door het gezamenlijke gevoelde ongemak van het wegvallen van de sociale interactie tussen mensen, de sociale verbanden ineens sterker dan ooit. Zelf doe ik ook ineens briefjes in de bus van mijn oudere buurtgenoten of ik ze nog kan ondersteunen - Waarom deed ik dat eigenlijk eerder nooit?. Als werkende moeder deel ik met andere moeders de uitdagingen van het combineren van thuiswerken en homeschooling en worden sociale afspraken niet afgezegd, maar verplaatst naar een online platform.

    Opeens voelt iedereen de beklemmende werking van ‘social distance’

    De noodzaak van verbinding met andere mensen wordt dus meer dan ooit gevoeld, juist ook voor de kwetsbare en oudere mensen in onze omgeving. Oudere mensen die normaal weinig contacten hebben, krijgen vaker een kaartje, een bloemetje of telefoontje. Er komt op heel veel plekken burenhulp op gang en vrijwilligersorganisaties worden soms zelfs overspoeld met honderden nieuwe vrijwilligers die zich aanmelden en iets willen doen voor een ander. De potentie aan vrijwillige inzet waarvan we weten dat die breed in de samenleving aanwezig is, wordt door deze crisis opeens zichtbaar en tastbaar.

    Vrijwillige ondersteuning

    Binnen mijn werk in Utrecht zie ik het ook. Bij het netwerk informele zorg Utrecht (NIZU) bundelen we alle verschillende initiatieven op een webpagina en we hebben een telefoonnummer huis aan huis verspreid waar mensen (vrijwillige) ondersteuning kunnen vragen. Al meer dan 80 landelijke, stedelijke en wijkgerichte initiatieven hebben zich gemeld en we worden door inwoners gebeld met vragen. Zo zorgen we er voor dat iedereen op de juiste manier passende ondersteuning krijgt.

    Ook het samenwerken in een netwerkverband als deze is dus relevanter dan ooit. En daarom zoeken we ook op het gebied van kennisdeling creatieve oplossingen. Zo kon bijvoorbeeld een lezing over Eenzaamheid van Eric Schoenmakers niet doorgaan vanwege de maatregelen, maar deze kennis en inspiratie is nu gefilmd en kan daarmee zelfs een groter publiek bereiken.

    In tijden van crisis wordt alles uitvergroot en samenwerkingen die goed gaan worden nog beter en urgenter. Zoals de overheid zo mooi zegt ‘Alleen-samen krijgen we corona onder controle’. Laten we met elkaar ervoor zorgen dat we ook daarna dat Alleen-samen gevoel vasthouden!

  • Het verhaal van Esther en Maurice: Burenhulp in Amersfoort

    April 09, 2020 0 comments

    In Amersfoort is het programma Samen Ouder Worden gestart in de wijk Liendert-Rustenburg. We hebben aansluiting gevonden bij verschillende buurtnetwerken en nemen deel aan overleggen om te kijken welke behoeften en wensen ouderen in deze wijk hebben en hoe Samen Ouder Worden daarna kan bijdragen. Door het voeren van diverse gesprekken met ouderen om hun behoeften op te halen en ze te betrekken bij de uitvoering groeit het programma. Er zijn prachtige bewonersinitiatieven in deze wijk die we met elkaar verbinden of verder onder de aandacht gaan brengen zodat deze nog beter zichtbaar zijn.

    Samenwerken, elkaar kennen in deze wijk, en zichtbaar zijn is zo belangrijk

    Elkaar helpen in de wijk

    Uit alle gesprekken die we gevoerd hebben, kwam echter ook een duidelijke behoefte naar voren om mensen te helpen op het vlak van burenhulp. Op deze manier kunnen meer ouderen met een hulpvraag bereikt worden. Ook kunnen ouderen zich actief inzetten voor andere ouderen. Bovendien ligt er een behoefte dat de jongeren in deze wijk iets gaan betekenen voor kwetsbare mensen in hun wijk. Inmiddels hadden we vrijwilligers gevonden die zich graag willen inzetten om een Burenhulpdienst op te zetten.

    Toen kwam het coronavirus

    Door het coronavirus kwam in heel Nederland en ook binnen de gemeente Amersfoort de hulpvraag van ouderen versneld en sterker naar voren. We hebben de handen in elkaar geslagen en besloten om samen met de vrijwilligers en de buurtwerker van welzijnsorganisatie IndeBuurt033 het proces te versnellen. Door het plaatsen van een oproep op social media zijn vele wijkbewoners opgestaan om zich aan te melden.

    Hulp van alle kanten

    Wederzijds vertrouwen is ook belangrijk in een crisis situatie. Daarom is er een badge gemaakt die getoond kan worden aan de hulpvrager. De plaatselijke supermarkt wilde graag meehelpen en heeft aangeboden dat de badge bij de servicebalie opgehaald kan worden tegen het inleveren van een kopie persoonsbewijs.

    Vervolgens hebben we instructies gemaakt door eerst een wijkverpleegkundige de route te laten bewandelen: van ‘aanvraag komt binnen’ tot ‘afsluiten van de hulpvraag’. Zo werd helder voor ons hoe we de instructies op papier konden zetten en ze doorsturen aan de betrokken vrijwilligers in de wijk.  

    De oproep op social media heeft ook een bewoner doen besluiten om een logo te ontwerpen voor de Burenhulpdienst. Hij heeft tevens meegedacht om een tijdelijke flyer te ontwerpen die overal in de wijk is neergelegd. Dit heeft als resultaat dat de huisartsen, POH, GGD en bewoners van de wijk ons weten ons te vinden en steeds meer een beroep doen op de Burenhulpdienst.

    Positieve resultaten

    Samenwerken, elkaar kennen in deze wijk, en zichtbaar zijn is zo belangrijk. Juist in deze tijd. De hulpvragers zijn dankbaar dat wijkgenoten iets voor hen betekenen. De vrijwilligers vinden het een kleine moeite om even iets te doen voor de buren. Voor de toekomst kunnen we hier veel van leren en nemen we deze eerste ervaring mee als we de Burenhulpdienst verder gaan uitbreiden. Want samen kunnen we veel bereiken.

    Esther Eggenkamp en Maurice de Korne
    Programmamedewerkers voor het programma Samen Ouder Worden in Amersfoort

     

  • Het verhaal van Riki: Vrijwilligerswerk als antwoord op eenzaamheid

    February 18, 2020 0 comments

    Riki Vreekamp (76) heeft haar hele leven over de wereld gezworven vanwege het werk van haar toenmalige man. Zes jaar geleden kwam ze definitief terug naar Nederland en vestigde zich in Gouda. 

    Opnieuw beginnen

    Naast een zus en een paar oude vrienden die ze al jaren niet had gezien, moest ze haar sociale leven helemaal opnieuw opbouwen. Tot ze terug kwam naar Nederland, had ze gewerkt als chauffeur op een schoolbus. Toen had ze collega’s en mensen om zich heen. Dat sociale netwerk valt weg als je stopt met werken. “Daar moet je je wel bewust van zijn, anders val je echt in een gat.”

    De Klup

    “In het begin is het niet makkelijk als je uit het buitenland komt, ik kon bijvoorbeeld niet over tv-programma’s meepraten. Maar eigenlijk vind ik het veel belangrijker om met mensen bezig te zijn.” Riki had zich voorbereid op de verander- ingen in haar leven en wilde het opbouwen van sociale contacten combineren met iets betekenen voor een ander. “In de krant zag ik een stukje over de Klup. Zij organiseren allerlei activiteiten voor mensen met en zonder beperking, en ik dacht: dat lijkt me wel wat! Ik heb gebeld, kon langskomen om kennis te maken en sindsdien ben ik gaan meedraaien in de organisatie”. 

    “Mijn familie is ver weg, maar ik heb nieuwe familieleden gemaakt.”

    Ze houdt de Klup niet voor zichzelf, maar neemt ook regelmatig vrienden en familie mee. “Dat blijkt ook leuk en goed voor hen.”  Mensen met een beperking hebben zorg, aandacht en liefde nodig”, zegt ze stellig. “Daarnaast is vrijwilligerswerk doen voor mij de manier om eenzaamheid te voorkomen. Mijn familie is ver weg, maar ik heb nieuwe familieleden gemaakt.” Dat gunt ze andere ouderen ook.


    Los van haar vrijwilligerswerk, heeft ze een aantal hobby’s. Zo wordt er in het complex waar Riki woont van alles gedaan voor de bewoners. Op woensdagavond zit ze bij de creaclub en ze maakt deel uit van een archeologiegezelschap. In haar gezellige appartement lopen twee katten. Ze nam ze mee uit Canada. “Huisdieren helpen tegen eenzaamheid” merkt Riki op. “Je hebt altijd een reden om naar huis te gaan, de dieren moeten eten. En het is niet zo alleen.” 


    Over de toekomst maakt ze zich niet echt zorgen. “Als ik om mij heen kijk, zie ik veel mensen met allerlei kwalen, ernstig en minder ernstig. Ik heb dat gelukkig helemaal niet. Ik heb het idee dat je een beetje actief moet blijven, dat is goed voor je gezondheid. Maar dat is niet waarom ik het doe, ik heb er gewoon lol in!”


    Tips van Riki Vreekamp 

    • Onderneem zelf actie om een (nieuw) sociaal netwerk op te bouwen. Niet alleen in de stad, maar ook in je straat of flat
    • Ga vrijwilligerswerk doen en vraag anderen met je mee te gaan: dat werkt drempelverlagend en vrijwilligers zijn hard nodig
    • Zoek een hobby die bij je interesses past of probeer iets nieuws
    • Actief blijven is goed voor je gezondheid

    Dit interview is een onderdeel van een serie interviews die zijn samengevat in het boekje "Zilveren helden" dat is ontwikkeld voor het programma Samen Ouder Worden in Gouda. Wilt u meer interviews lezen dan is het boekje hier te vinden.

    Interview en foto: Johanna Hoving, programmamedewerker van Samen Ouder Worden.


     

  • Het verhaal van Maurice: Kwetsbaar krachtig

    December 17, 2019 0 comments

    Samen Ouder Worden. Zonder dat je er iets voor doet, worden de dagen vanzelf bij elkaar opgeteld. Ondanks dat je soms achter de feiten aanloopt en almaar meer tegen de beperkingen moet opboksen is het ouder worden ook een waardevolle som aan de ervaringenboom. Beste ouderen, we waarderen u. Dank voor uw levenswijsheid, kennis en inzet. Iets waar we nooit zonder zullen kunnen.

    Mijn naam is Maurice de Korne en sinds maart 2019 ben ik programmamedewerker Samen Ouder Worden in Utrecht Lunetten, Driebergen, Amersfoort en sinds kort ook Middelburg. Dit doe ik in een bijzondere rol, namelijk die van side-kick. In deze speciale rol binnen Samen Ouder Worden zet ik mij in om jongeren te activeren, zodat zij betrokken raken met ouderen.

    Ik geniet van dit programma omdat we ouderen of jongeren niet in hokjes plaatsen als vrijwilliger of hulpvrager, maar als inspiratie voor elkaar. Door beide groepen met elkaar in contact te brengen wordt opgedane levenservaring doorgegeven.

    Wij brengen wollige begrippen als verbinden, samenwerken en waarderen dichtbij door jong en oud elkaar te laten ontmoeten en steunen.

    Bijvoorbeeld in een van de projecten realiseren een samenwerking met een buurtinitiatief, vrijwilligersorganisatie en een middelbare school. De ouderen zijn al betrokken bij een vrijwilligersorganisatie. Zij gaan samen met leerlingen structureel op bezoek bij een wijkbewoner met een sociale of praktische vraag. Dit project staat nog in de kinderschoenen, maar het vooruitzicht is dat de scholieren verspreid over meerdere leerjaren investeren in het Samen Ouder Worden. Dat gaan we uitvoeren door een combinatie van behoefteonderzoek te doen in de wijk én praktische of sociale steun bieden aan wijkbewoners die extra aandacht nodig hebben. De aangehaakte oudere vrijwilligers brengen hun ervaring over aan de leerlingen en degene die steun ontvangt kan als ambassadeur fungeren om anderen aan te moedigen dat hulp vragen krachtig is. Daarmee geven we jongeren de kans om te ervaren hoe ontzettend waardevol hun inzet kan zijn voor anderen en die ervaring nemen ze voor de rest van hun leven mee.

    Met Samen Ouder Worden zetten we een beweging in gang. Een beweging waar kwetsbare mensen zich gaan zien als krachtige mensen en waarin krachtige mensen durven uit te komen dat ze ook kwetsbaar zijn. Met het intergenerationele werken vloeit dit principe door in alle leeftijdsklassen. Wij brengen wollige begrippen als verbinden, samenwerken en waarderen dichtbij door jong en oud elkaar te laten ontmoeten en steunen. Samen genieten we van en delen we het leven. Kwetsbaar en krachtig!

    Maurice de Korne

    Programmamedewerker/Side-kick Samen Ouder Worden in Utrecht, Utrechtse Heuvelrug, Amersfoort en Middelburg

  • Het verhaal van Pia: Samen, niet alleen

    November 29, 2019 0 comments

    Toen er aan het begin van 2019 een oproep van Present Nederland voorbij kwam, wie er lokaal met het programma Samen Ouder Worden aan de slag wilde gaan, was ik direct enthousiast. Het onderwerp ligt me na aan het hart. En niet alleen mij, want eigenlijk raakt het onderwerp natuurlijk iederéén. Zelf heb ik zowel in werk als privé met ouder worden te maken. In mijn werk voor Present organiseren wij met regelmaat vrijwilligersprojecten voor ouderen in de vorm van uitjes en meer. En daar zijn ook vaak veel vitale ouderen zelf als vrijwilliger bij betrokken. Ook in mijn persoonlijk leven ervaar is wat er allemaal komt kijken bij ouder worden, omdat mijn beide ouders ver in de tachtig zijn en gelukkig nog steeds zelfstandig kunnen wonen. En ook zelf ervaar is het ouder worden. Zo maak ik dus, net als iedereen, dagelijks allerlei kanten van het ouder worden en ouder zijn mee. Hoe mooi is het dan om de gelegenheid te krijgen om samen met anderen lokaal acties op zetten die bijdragen aan betekenisvol ouder worden.

    Bij Samen Ouder Worden staat vrijwillige inzet voor, door en met ouderen centraal. De aandachtsgebieden van het programma zijn heel erg breed en er zijn binnen Barendrecht veel organisaties actief rondom ouderen. Hoe krijg je dan als beginnend lokaal projectleider een beeld van wat er speelt? En hoe bepaal je dan waar je je op zou kunnen gaan richten? Je gaat met mensen praten.

    Om te beginnen met de partnerorganisaties die binnen het programma Samen Ouder Worden meedoen en die ook lokaal actief zijn zoals KBO-PCOB, het Rode Kruis en de NPV. Maar ook wilde ik bij andere, soms wat minder zichtbare, organisaties peilen wat er leeft. Ik sprak in Barendrecht onder andere met mensen van de Zonnebloem, de Bridgevereniging, de Volkstuinvereniging en de Lions club. Maar ook met mensen van de gemeente die zich bezighouden met ouder worden in Barendrecht.

    Wat me in de gesprekken meteen opviel was de enorme drive en betrokkenheid bij de lokale activiteiten voor de ouderen van Barendrecht. Ook merkte ik direct dat het onderwerp en de doelgroep lééft. Maar bovenal dat er geweldige bereidheid is om mee te doen, en hoe. De eerste lokale bijeenkomst van Samen Ouder Worden werd door ruim 80 mensen bezocht (dat waren er zelfs meer dan zich vooraf hadden aangemeld, hoe leuk is dat). Na afloop van deze bijeenkomst meldden zich spontaan diverse aanwezigen, met ideeën, die deel wilden gaan nemen aan een speciaal Verbindingsteam. En daar zijn we blij mee. Want hoe meer input en deelnemers hoe krachtiger de beweging van Samen Ouder Worden kan zijn en hoe meer verbindingen we kunnen leggen. Het Verbindingsteam is uitnodigend naar iedereen die mee wil doen. Want om onze ouderen te verbinden moet je samen zijn, niet alleen!

    Pia van Dalen
    Programmamedewerker van Samen Ouder Worden in Barendrecht
    Namens Present Nederland, een van de 10 partners in Samen Ouder Worden

  • Het verhaal van Aline: Blij

    November 08, 2019 0 comments

    Mijn favoriete moment tijdens een training van nieuwe vrijwilligers is altijd het voorstelrondje. Mensen die elkaar tot dan toe niet kennen, met verschillende achtergronden, die allemaal kiezen om hetzelfde vrijwilligerswerk te gaan doen. Een startpunt en een nieuwe, nog onbekende, wereld waar je in stapt. Eén van die kennismakingsrondes is mij altijd bijgebleven. Het was een zeer divers gezelschap. Een gepensioneerd natuurkundeleraar op zoek naar tijdsinvulling in een nieuwe levensfase. Een vrouw waarvan haar man meer dan fulltime werkt en van wie de kinderen nét uit huis zijn. Aan de overkant van de tafel zit een vrouw met een chronische ziekte, jarenlang kwam ze haar huis niet uit. Dit vrijwilligerswerk is haar eerste stap om terug te komen in het arbeidsproces. Op de stoel naast haar stelt een gepensioneerd arbeidsdeskundige zich voor. Ze heeft vorige maand afscheid genomen van haar werkgever. Ze heeft veel hobby’s, zeilt en speelt wekelijks tennis. Toch wil ze ook graag haar kennis inzetten voor een mede-inwoner uit de stad.

    Deze kennismakingsronde besefte ik dat zij zich met hun vrijwilligerswerk niet alleen gaan inzetten voor een ander, maar ik realiseerde me  hoeveel vrijwilligerswerk betekent in je eigen leven. Dat is voor mij de motivatie om mij als programmamedewerker te verbinden aan het programma Samen Ouder Worden.

    Ook, of zelfs juist, als je leeftijd omhoog gaat kan vrijwilligerswerk zo’n belangrijke rol spelen. Vrijwilligerswerk geeft je nieuwe sociale contacten, het verbindt je aan je omgeving, het biedt je structuur in de week en het geeft je de mogelijkheid om nieuwe werelden te ontdekken.

    De vrijwilligerscoördinator in gemeente Het Hogeland, waar ik een Samen Ouder Worden-traject uitvoer, stelt bij een kennismakingsgesprek met een mogelijke vrijwilliger de volgende vraag: ‘Waar word je blij van?’ De vrijwilliger, een oud-boekhouder, denkt er over na en kiest ervoor om niet iets administratiefs te doen, maar om iets anders te gaan proberen. Daarmee leert hij weer iets nieuws en bovendien wordt hij daar veel gelukkiger van.

    Dat vrijwillige inzet geen leeftijdgrens kent, ervaarde ik laatst in Ulrum, toen ik kennis maakte met de 92-jarige secretaris van het bestuur van dorpszorg. Zij zorgt voor de notulen en praat mee over de activiteiten van de Thuiskamer in het dorp. De Thuiskamer waar óók respijtzorg wordt gegeven aan mantelzorgers in het dorp. Mooi toch? Kijk, en daar word ik nu blij van :-) !

    Aline Vos

    Programmamedewerker Samen Ouder Worden in de Gemeenten Het Hogeland & Aa en Hunze

  • Het verhaal van Petra: Oud worden, ja graag, maar wel samen!

    October 08, 2019 0 comments

    Afgelopen weekend verscheen in de Volkskrant een artikel van de hand van Frits de Lange hoe zin te geven aan ouderdom. Hoe mooi zou het zijn als we, ook als we oud zijn, als individu behandeld worden, zo schrijft De Lange. En leeftijd hoogstens een toevallige bijkomende factor is.

    Toen ik in Indonesië woonde, heb ik een tijdje deel mogen uitmaken van een tribale samenleving. Leeftijd speelde nauwelijks (een problematische) rol in deze gemeenschap. Mensen hadden geen idee hoe oud ze waren. Geboortedata werden niet opgetekend en verjaardagen niet gevierd. Stel je dat eens in Nederland voor!

    Daar maakten ouderen onlosmakelijk deel uit van het dagelijks leven in de gemeenschap en werden zij gewaardeerd om hun persoonlijke kwaliteiten. Dat is in Nederland wel anders. Veel ouderen voelen zich naarmate ze meer kwetsbaar en meer afhankelijk worden overbodig en eenzaam. De beeldvorming over ouderen ‘als een kostenpost’ of het beeld dat ouderen niets bijdragen, versterkt dat gevoel. Maar oud worden of oud zijn is niet iets wat alleen ouderen aangaat. Het is een vraagstuk dat ons allemaal aangaat. Als het gaat om het grootbrengen van kinderen hebben we daar een begrip voor: de 'pedagogische civil society'. Als samenleving begrijpen we dat we een gemeenschappelijke taak hebben in het grootbrengen van kinderen. Ik zou dat ook graag bij ouderen zien. Oud worden doe je niet alleen, maar doen we samen.

    Oud worden als een vraag voor de samenleving, een persoonlijke vraag, maar en zeker ook een vraag voor ons als vrijwilligerssector. Hoe kunnen wij met vrijwillige inzet bijdragen aan de wensen en behoeften van ouderen? Niet alleen nu, maar ook op een goede manier in de toekomst? In het programma Samen Ouder Worden gaan 10 (vrijwilligers)organisaties in 40 lokale trajecten op zoek naar de antwoorden op deze vraag.

    Uitgangspunt is ‘Samen’. We moeten ouderen uitnodigen en betrekken. En daar met vrijwillige inzet op aansluiten. Dat vraagt soms ook om durf door nieuwe wegen in te slaan en oude patronen los te laten. En de wil om het anders met elkaar te gaan organiseren, want ook de vrijwilligerssector ziet steeds meer op zich afkomen. De zorgbehoefte neemt toe en we moeten goed overwegen wat we, ook met het oog op de toekomst met vrijwillige inzet kunnen oppakken. Een ‘blik vrijwilligers opentrekken’ is niet altijd de oplossing.

    Het programma Samen Ouder Worden richt zich op het sámen met ouderen vinden van de antwoorden die beter aansluiten op hun wensen en behoeften. Op het vinden van nieuwe coalities tussen vrijwilligersorganisaties. Om de samenwerking met beroepskrachten zorg en welzijn beter in te richten. Om vrijwilligers toe te rusten dat zij hun rol goed kunnen vervullen en we overbelasting voorkomen. Om anders te kijken naar de rol van vrijwillige inzet bij thema’s als dementie, eenzaamheid of respijtzorg.

    We willen de samenleving voor de samenleving organiseren zodat ouderen waardig en met zingeving oud mogen worden. Nu, morgen en in de toekomst.

    Petra van Loon

    Programmaleider Samen Ouder Worden

  • Het verhaal van Johanna: Samenzijn

    October 01, 2019 0 comments

    Acht jaar lang heb ik een maatje gehad. Een oudere dame die haar man had verloren en dagelijks leefde met pijn. Ze vertelde over haar eigen leven, maar vroeg ook altijd hoe het met mij ging. De verpleging vond het leuk om bij haar langs te komen in haar aanleunwoning. Mevrouw was een prettig persoon om bij te zijn.

    Deze dame vond nog elke dag het geluk in haar leven. Daar koos ze voor en vroeg ze hulp bij. Er zijn helaas veel ouderen die de levenskracht en levenslust kwijt zijn en vaak alleen nog over hun pijntjes en zorgen kunnen praten. Maar het gedrag dat ze vertonen, staat vaak niet gelijk aan wie ze diep van binnen zijn. Vaak zijn de mensen die dicht bij hen stonden weggevallen. Hun vertrouwenspersonen. Degenen bij wie ze hun hart konden luchten en kwetsbaar durfden te zijn. Dan is het mijns inziens niet meer dan logisch dat het steeds moeilijker voor ze wordt om over de wezenlijke dingen van hun leven te praten. Bij wie kunnen ze immers terecht? Elk mens heeft zijn verhaal en ik wil eraan bijdragen dat deze mensen hun verhaal kunnen delen met vertrouwde mensen om hen heen.

    Met het programma Samen Ouder Worden ben ik in de Gemeente Gouda gestart om in kaart te brengen welk thema er voor ouderen belangrijk is. En met wie en welke organisatie ik ook sprak, het thema eenzaamheid kwam steeds naar voren. De “onzichtbare ouderen” die langzaamaan steeds eenzamer worden en steeds meer uit beeld verdwijnen en niet meer weten hoe ze dit moeten ombuigen, daar zet ik me voor in.

    In het kader van de Week tegen de Eenzaamheid, die in Gouda zo mooi de Week van het Samenzijn  wordt genoemd, is Samen Ouder Worden betrokken bij de organisatie om met meer ouderen in gesprek te gaan over eenzaamheid. Welke behoefte hebben ouderen zelf om verandering in hun eigen, situatie te brengen? En wat voor ideeën hebben ze om dat in de praktijk uit te voeren. Tevens wil ik ouderen in contact brengen met andere ouderen, met verschillende zorginstanties, jongeren en vrijwilligersorganisaties. Samen kunnen we een verschil maken zodat ouderen zich gezien en verbonden voelen en hun plek in de maatschappij weer in kunnen nemen.

    Johanna Hoving

    Programmamedewerker Samen Ouder Worden in Gouda

Hart voor vrijwillige inzet? Sluit aan!

Wij vragen alle organisaties die werken met en voor vrijwilligers om aan te sluiten. Met jullie stem krijgt vrijwillige inzet de plek die het verdient.

Lid worden

Aan het Platform Vrijwillige Inzet werken:Nederland FilantropielandLokale Fondsen NederlandMovisieSpectrum

Cookie settings