Training en ontwikkeling belangrijk voor vrijwilligers hulplijnen

26 januari 2016

In heel Europa zijn vrijwilligers actief bij anonieme (crisis)hulplijnen. Ze luisteren naar de vele thema’s die in een mensenleven voor kunnen komen: rouw, eenzaamheid, pijn, de wens om niet meer te leven. Dit werk vergt emotioneel meer van een mens dan een gemiddelde vrijwilligersfunctie. Ook de tijdsinvestering is groot. Wat beweegt vrijwilligers om dit werk te doen en hoe houden de hulporganisaties deze vrijwilligers gemotiveerd?

Europees onderzoek

In 2014 is gestart met een groot Europees onderzoek naar de tevredenheid en motivatie van vrijwilligers bij anonieme (crisis) hulplijnen. Het onderzoek is in 2014 en 2015 uitgevoerd door IFOTES, de Internationale Federatie van Telefonische Hulpdiensten. In totaal deden 12 landen mee en hebben 3952 personen de vragenlijst ingevuld waarvan 321 vrijwilligers van Sensoor. Eind 2015 is het onderzoek afgerond.

Training en ontwikkeling binden

De deelnemers aan het onderzoek waren vooral vrouwen, ouder dan 45 jaar en relatief hoog opgeleid. Ze geven aan stabiel en positief in het leven te staan. Een groot deel van hen is religieus of spiritueel, van wie een kwart dit praktiseert binnen een religieuze gemeenschap. Gemiddeld werken de vrijwilligers tussen de 10 en 19 uur per maand voor de hulpdienst. De belangrijkste motivatie van vrijwilligers om bij de anonieme hulplijn te gaan werken is om iets te betekenen voor de maatschappij. De belangrijkste redenen om te blijven werken als vrijwilligers bij de anonieme hulplijn hebben te maken met persoonlijke ontwikkeling en training. De vrijwilligers hechten het meeste belang aan de kwaliteit van de trainingen. Het is een belangrijk aandachtspunt voor anonieme hulporganisaties om de inzet van vrijwilligers in een gezond evenwicht te houden. De optimale maandelijkse werkduur ligt tussen de 10 en de 29 uur. Bij een kortere en een langere werkduur, geven vrijwilligers aan spanning te ervaren.

De Europese anonieme hulplijnen gebruiken het onderzoek om de begeleiding van vrijwilligers te verbeteren. Ook willen ze door onderlinge uitwisseling van kennis en ervaring van elkaar leren. Tevreden en gemotiveerde vrijwilligers zorgen immers voor een betere kwaliteit van de anonieme hulp.

Anonieme hulplijnen wereldwijd

Naar schatting zijn er wereldwijd meer dan duizend anonieme hulplijnen. De eerste telefonische hulplijn werd in 1953 opgericht door dominee Chad Varah: The Samaritans in Engeland. In 1958 werd Sensoor opgericht onder de naam SOS Telefonische Hulpdienst. Zo’n 30 hulplijnen waaronder Sensoor zijn aangesloten bij IFOTES. De samenvatting van het onderzoek is te vinden op de website van Sensoor. Een gebonden exemplaar van de samenvatting en het volledige onderzoek is op te vragen via info sensoor.nl